Na Przełęcz Okraj Tabaczaną Ścieżką.

Trasa: Karpacz Biały Jar PKS (ok. 710 m n.p.m.) - most na Łomniczce (ok. 660 m n.p.m.) - Wilcza Poręba - Szeroki Most - Budniki - Przełęcz Okraj - Pomezni Boudy (Czeska Republika) - Smrčinná stráň (ok. 1200 m n.p.m.) - Sowia Przełęcz - Szeroki Most - Karpacz Biały Jar PKS.

• Szlaki: zielony, czerwony, czarny, zielony.
• Czas przejścia: tam - około 5,30-6,00 godz.; z powrotem - około 5,30-6,00 godz.
• Różnica poziomów: 540 metry.
• Punkty GOT: 29/29 punktów

Karpacz Biały Jar. Rondo z węzłem szlaków turystycznych nad rzeką Łomnicą. Za nią jest już Karpacz Górny (d. Bierutowice). Mieści się tu dawny Hotel Turistenheim - Alex Rischke powstały w latach dwudziestych XX wieku. Obecnie pełni on funkcję rezydencji Biały Jar.

Przechodzimy na drugą stronę ulicy Gimnazjalnej i kierujemy się do góry szlakiem zielonym. Po chwili mijamy z lewej strony korty tenisowe, a następnie idziemy w dół mijając ładne wille z pocz. XX wieku. Wkrótce dochodzimy do Zespołu Szkół Licealnych i Mistrzostwa Sportowego.

Szkoła istnieje od 1945 roku. Obecnie w klasach sportowych szkoli w następujących specjalizacjach: narciarstwo alpejskie, narciarstwo biegowe i saneczkarstwo lodowe. Obok szkoły znajduje się treningowa, sztucznie lodzona ścieżka saneczkowo - bobslejowa o długości 110 m.

Schodzimy szlakiem zielonym obok schroniska PTSM „Liczyrzepa”, następnie przecinamy dwa mostki na dopływach Łomnicy i wspinamy się do góry ul. Leśną. Teraz przejście po terenach bardzo malowniczych, niewiele zmienionych się od pocz. XX wieku. Po przejściu przez najniższy punkt naszej wycieczki – most na Łomniczce ok. 660m, docieramy do Wilczej Poręby, w której na drodze asfaltowej skręcamy w prawo.

Dawni mieszkańcy uroczyście obchodzili w tutejszej szkole zachód i wschód słońca. W okresie zimowym słońce było zasłonięte przez masyw Kowarskiego Grzbietu, Czarny Grzbiet oraz Kopę.

Po opuszczeniu ostatnich zabudowań skręcamy w lewo, a po przekroczeniu Szerokiego Mostu na Płomnicy wspinamy się łagodnie szlakiem zielonym do dawnej wioski Budniki.

Budniki to śródleśna polana położona w dolinie Maliny, na północnym zboczu Kowarskiego Grzbietu. Życie bez słońca nie było łatwe, a śnieg tutaj leżał dłużej, niż w innych sąsiednich osadach. W tutejszej szkole /tj. w Wilczej Porębie/ świętowano pożegnanie słońca, a po 17 tygodniach radośnie witano jego powrót. W czasie wojny trzydziestoletniej powstało wysoko w górach wiele osad, będących miejscem schronienia okolicznych mieszkańców. Do II wojny światowej istniało tutaj schronisko turystyczne Forstbaude i ok.12 zamieszkałych domów. Przed 1945 rokiem, była to piękna widokowa polana, która niestety teraz nie przypomina swojej świetności. Prowadzone w latach pięćdziesiątych poszukiwania rudy uranu doprowadziły do upadku osady. Pozostały hałdy, sztolnie i czasem widoczne przy szlaku ślady zabudowań.

Podchodzimy stromo szlakiem zielonym, mijając w górnej części dawnej osady miejsce po dawnym schronisku. Od Budnik idziemy 3 kilometrową Tabaczaną Ścieżką, nazwaną tak od szmuglowania tabaki ze strony austriackiej. Przemytem zajmowały się czasem całe osady leżące po obu stronach Karkonoszy. Na tym odcinku szlaku możemy spotkać tablice związane z Kowarskimi Trasami Narciarstwa Biegowego. Wkrótce dochodzimy do Przełęczy Okraj 1046 m.

Dawniej uczęszczana przez przemytników, dziś przez turystów samochodowych, rowerowych, pieszych i narciarskich. W górze można niekiedy dostrzec szybujące paraglajty. Po czeskiej stronie leży Mala Upa, która zachowała oryginalny układ przestrzenny rozproszonej wsi pasterskiej. Znajdują się tam hotele, pensjonaty, schroniska, sklepy i lokale gastronomiczne. Niewiele wiemy o pierwszych budowlach po śląskiej stronie. Pierwsza pewna budowla to schronisko Karla Nagela, z którego to, w 1814 roku, rozpoczęła się „złota era” rogatych sań w Karkonoszach. Zjazd feldmarszałka, hrabiego von Gneisenau w 1815 roku z Przełęczy Okraj do Zajazdu „Gold Krone” w Kowarach trwał około 20 minut. Prawdopodobnie przed wzniesieniem schroniska, na Okraju były już wcześniej inne zabudowania, ale nie jest to udokumentowane. Kolejną wymienianą w literaturze budowlą jest winiarnia Stefana Hubnera. Interes saneczkarski tak się rozkręcał, że jednej zimy zanotowano ponad 1000 zjazdów. Pod koniec XIX wieku postawiono tu obiekt murowany, a w 1905-07 nowe schronisko, rozebrane następnie w 1964 roku. Obecny budynek schroniska PTTK „Muflonik” powstał w latach dwudziestych XX wieku, a „Bacówka” w 1975, z okazji Telewizyjnego Turnieju Miast, Kowary – Głuchołazy. Od kilku lat powrócono do dawnej tradycji organizując co roku zimą "Międzynarodowy Zjazd Saniami Rogatymi",

Ze schroniska wracamy szlakiem szlakiem czerwonym w kierunku Sowiej Przełęczy. Szlak ten ma dwa oddzielne ok. 200 metrowe odcinki, łączące się po stronie czeskiej. Możemy wybrać wariant czeski. Po przejściu obok dawnego budynku placówki granicznej, skręcamy w prawo, tuż za pierwszym czeskim budynkiem Hotelu Pomezni Bouda. Dalej szlakiem czerwonym biegającym całkowicie po czeskiej stronie mijając Smrčinną stráň ok. 1200 m, docieramy aż do Sowiej Przełęczy.

Sowia Przełęcz położona na wys. 1146 m jest głęboko wcięta między Grzbiet Kowarski, a Grzbiet Czarny, do którego należy również Śnieżka. Powyżej Sowiej Przełęczy w kierunku Czarnej Kopy znajduje się czeskie schronisko Jelenka.

Teraz schodzimy szlakiem czarnym do Sowiej Doliny uważanej przez wielu za najładniejszą w Karkonoszach.

W średniowieczu wydobywano tu złoto i kamienie szlachetne wzmiankowane w XV - wiecznej Księdze Walońskiej. Wiek XVIII i XIX przyniósł wydobycie początkowo granatów, a potem rud miedzi i ołowiu.

Po dotarciu do Szerokiego Mostu na Płomnicy skręcamy w lewo szlakiem zielonym odwrotnie do kierunku z przed kilku godzin. Po dłuższej chwili docieramy do ronda Karpacz Biały Jar.