Doliną Łomniczki do Domu Śląskiego

Trasa: Karpacz Stacja Kolejowa (535 m n.p.m.) - Wilcza Poręba - schronisko PTTK „Nad Łomniczką” - Równia pod Śnieżką /schronisko Dom Śląski (1400 m n.p.m.).

• Szlaki: żółty, czerwony.
• Czas przejścia: tam - ok. 2,30-2,45 godz.; z powrotem - ok. 1,45-2,00 godz.
• Różnica poziomów: 865 metry.
• Punkty GOT: 14/8 punktów.

Karpacz Dworzec Kolejowy. Kolej żelazna zwana „Kolejką Karkonoską” do Karpacza dotarła w 1895 roku, a w 1934 została zelektryfikowana. Dojeżdżały tu pociągi nawet z Berlina i Amsterdamu. Po wojnie 1.07.1945r. otwarto linię, a tydzień później zdjęto trakcje elektryczną. Aż 8 dni sprawdzano przed kradzieżą! Rekordowy na tej linii jest spadek nachylenia na odcinku w kierunku Miłkowa. Wynosi ok. 5%. Od 1993 roku została zawieszona regularna komunikacja, a w 2000 roku definitywnie ją zamknięto. Obecnie trwa próba rewitalizacji trasy dzięki zaangażowaniu Karkonoskich Drezyn Ręcznych.

Szlakiem żółtym podchodzimy do góry do ul. Konstytucji 3 Maja. Po prawej stronie dom nr 37 w którym mieszkał i zmarł w 1884 roku ostatni laborant, zielarz Karpacza, August Zöbfel. Na rozwidleniu dróg poniżej kościoła skręcamy w lewo ulicą Obrońców Pokoju, a po przejściu mostu na Łomniczce idziemy w prawo wąską ścieżką wzdłuż rzeki. Pierwsze zabudowania na tym terenie to część starej zabudowy Wilczej Poręby z przełomu XIX/XX.

Dawni mieszkańcy uroczyście obchodzili w tutejszej szkole zachód i wschód słońca. W okresie zimowy słońce było zasłonięte przez masyw Kowarskiego Grzbietu oraz Czarny Grzbiet.

Z drogi asfaltowej schodzimy w dół przekraczając rzekę Łomniczkę, aby na najbliższej polanie skręcić w lewo obok zabudowania Stacji Ekologicznej Uniwersytetu Wrocławskiego. W tej chwili wchodzimy do strefy chronionej.

Karkonoski Park Narodowy powstał w 1959 roku obejmując ochroną najcenniejsze i najwyższe fragmenty Karkonoszy. Obok Głównego Grzbietu Karkonoszy wyodrębniono 2 enklawy: Wodospad Szklarki i Góra Chojnik. W 1992 roku Karkonoski Park Narodowy i Krkonošský Národní Park zostały uznane za Światowy Rezerwat Biosfery UNESCO.

Lasem, wzdłuż rzeki (trzeba uważać, aby nie zboczyć ze szlaku) dochodzimy do dogodnego miejsca na odpoczynek przy Betonowym Moście (ok. 765 m n.p.m.). Idziemy w górę Łomniczki szlakiem żółtym (zimą jest tu ślisko), który coraz mocniej prowadzi w górę. Wkrótce dochodzimy do szlaku czerwonego na którym znajduje się schronisko PTTK „Nad Łomniczką” 1002 m n.p.m.

Pierwsza budowla powstała przypuszczalnie na początku XIX w., po rozbudowie ok. 1890 roku otwarto tu gospodę Michaela Mezla. Obecny kształt schronisko Melzergrundbaude otrzymało w 1905 roku gdy gospodarzem został August Vogt. W latach siedemdziesiątych XX w. zlikwidowano noclegi, a pozostawiono jedynie bufet. Przez krótki okres schronisko posiadało turbinę wodną. Obecnie jest jedynym nie zelektryfikowanym schroniskiem w Sudetach.

(Uwaga – omawiany od tej pory fragment szlaku jest zamknięty w okresie zimowym i wczesnowiosennym) Idziemy w górę szlakiem czerwonym i po chwili po prawej stronie widzimy ślady spływów gruzowych powstałych w 1994 roku, a najdłuższy ok. 400 metrowy dotarł do szlaku. Obecnie, aby zapobiec dalszym spływom w podczas opadów, wykonano liczne poprzeczne drewniane zabezpieczenia. Idąc dalej w górę dochodzimy do mostku na Łomniczce.

Na spłaszczeniu za mostkiem w 1901 roku powstało małe schronisko Einkehrhaus którego uroczyste otwarcie miało nastąpić wiosna następnego roku. Niestety, 3.03.1902 roku lawina śnieżna zniszczyła całkowicie budynek. Pozostałe ślady zostały zatarte przez spływy gruzowe, głównie w 1994 roku.

Przechodzimy mostkiem ciąg kaskad o długości ok. 300 m nazywanych wodospadami Łomniczki. Idąc dalej ukazuje nam się wielkość Kotła Łomniczki i cały jego majestat. Szlak od tej pory trawersuje Śnieżkę.

Po chwili dochodzimy do Symbolicznego Cmentarzyka Ofiar Gór założonego w 1986 roku. Na skale umieszczono tablice pamiątkowe wspominające ludzi związanych z Karkonoszami, a którzy już odeszli. „Martwym ku pamięci – żywym ku przestrodze”. Powyżej stoi krzyż metalowy przymocowany do skały. „Żyli w górach - w górach pozostali”. Dwukrotnie w ciągu roku, w przeddzień Wszystkich Świętych i w dniu Św. Wawrzyńca, odbywa się tu nabożeństwo za dusze zmarłych.

Do schroniska Dom Śląski docieramy w kilka minut stromym odcinkiem szlaku.

Przypuszcza się, że pierwsze zabudowania powstały tu około XVII wieku w okresie początków wzmożonego ruchu turystycznego oraz pielgrzymkowego (budowa kaplicy na Śnieżce). Pierwsze prawdziwe schronisko powstało w 1847 roku. Obecny budynek stoi na wysokości 1400 m n.p.m. i powstał w latach 1921-1922. Wówczas jako Schlesierhaus dysponował 30 pokojami z 70 miejscami noclegowymi. Przez rok istniała tu elektrownia wiatrowa. Nie wytrzymała ona jednak warunków górskiej pogody. Po wojnie budynek otrzymał nazwę Schroniska pod Śnieżką im. Stanisława Wyspiańskiego. Po paru latach został przejęty na strażnicę graniczną, w której posiadaniu był aż do 2005 roku. Pełnił on, co prawda funkcje bufetu, ale bez noclegów. Obok, po czeskiej stronie stała do 1982 roku Obří Bouda. Od stycznia 2008 roku działa najwyżej położony zarówno w Polsce, jak i w Czechach ośrodek narciarstwa biegowego.

Od schroniska możemy wejść na Śnieżkę czerwonym szlakiem, ale trasa, którą przeszliśmy w wycieczce nr 1 była męcząca. Przejście na Śnieżkę Drogą Jubileuszową (niebieskim szlakiem) to ok. 30 minut , ale aż 208 metrów przewyższenia od Przełęczy pod Śnieżką.