Przez Kocioł Małego Stawu na Śnieżkę
Trasa: Karpacz Biały Jar PKS (710 m n.p.m.) - Świątynia Wang - Polana - Kocioł Małego Stawu / Samotnia/- Strzecha Akademicka - Spalona Strażnica - Dom Śląski - Śnieżka (1602 m n.p.m.).
- Szlaki: niebieski, czerwony.
- Czas przejścia: tam - około 2,15-3,00 godz.; z powrotem - około 2,00-2,30 godz.
- Różnica poziomów: 892 metry.
- Punkty GOT: 23/13 punktów.
Karpacz Biały Jar jest to rondo nad rzeką Łomnicą, z węzłem szlaków turystycznych. Mieści się tu dawny Hotel Turistenheim - Alex Rischke powstały w latach dwudziestych XX wieku. Obecnie pełni funkcję rezydencji Biały Jar. Za rzeką jest już Karpacz Górny (d. Bierutowice).
Przechodzimy most i szlakiem niebieskim kierujemy się asfaltową ścieżką stromo pod górę. Po chwili dochodzimy do Muzeum Lalek i Zabawek. Utworzono je ze zbiorów twórcy i wieloletniego dyrektora Pantomimy Wrocławskiej, Henryka Tomaszewskiego.
Muzeum powstało w 1995 roku. Wyjątkowa kolekcja zawiera niemal wszystkie typy zabawek, które powstały przez okres ostatnich 200 lat na 6 kontynentach. Większość scenografii wykonał artysta z krakowskiego Teatru Starego, Kazimierz Wiśniak.
Przechodzimy dalej mijając po lewej stronie Hotel Morskie Oko wybudowany na początku XX wieku (pierwotnie Hotel Rübezahl). Po prawej stronie drogi wkrótce powstanie kolejny duży obiekt - Hotel Gołębiewski. Przecinamy ul. Karkonoską, następnie wspinamy się stromo ul. Saneczkową, aby po chwili skręcić w prawo. Potem, szlakiem niebieskim kierujemy się w lewo po granitowej kostce. W tym miejscu, na drodze poniżej szlaku, zginął w 1994 roku w nieszczęśliwym wypadku wieloletni kierownik schroniska Samotnia, goprowiec, przewodnik, człowiek niezwykły, Waldemar Siemaszko. Po prawej stronie szosy w dole znajduje się jedna z pierwszych w kraju (jeśli nie pierwsza) rynna snowboardowa. Za zakrętem widać już teren należący do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej z kościółkiem Wang.
Świątynię Wang wzniesiono na przełomie XII i XIII wieku w miejscowości Vang w Norwegii. W pierwszej połowie XIX wieku została ona wystawiony na sprzedaż, a następnie zakupiona przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV. Na prośbę hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca, król darował świątynię parafii w Karpaczu Górnym. Wiele elementów wymieniono na nowe, częściowo zmieniono kształt np. dobudowano kamienną dzwonnicę, jednak ogólna bryła została zachowana. W 1844 roku dokonano poświęcenia kościoła w obecności króla. Na terenie parafialnym mamy jeszcze budynek pastorówki z 1842 roku, epitafium hrabiny Fryderyki von Reden z 1856 roku oraz niezwykle piękny cmentarzyk przykościelny.
Po wyjściu z terenu kościelnego kierujemy się w prawo obok kasy biletowej do Karkonoskiego Parku Narodowego.
Karkonoski Park Narodowy powstał w 1959 roku obejmując ochroną najcenniejsze i najwyższe fragmenty Karkonoszy. Obok Głównego Grzbietu Karkonoszy wyodrębniono 2 enklawy: Wodospad Szklarki i Góra Chojnik. W 1992 roku Karkonoski Park Narodowy i Krkonošský Národní Park zostały uznane za Światowy Rezerwat Biosfery UNESCO.
Szeroką brukowaną drogą kierujemy się pod górę. Po chwili dochodzimy do Rówienki (ok. 960 m n.p.m.). Po obu stronach drogi widać ciekawe okazy jawora. Dalej idziemy szlakiem niebieskim i po kilkudziesięciu minutach dochodzimy do Polany (ok.1050-1100 m n.p.m.).
Jest to duża śródleśna polana, na której w XVII wieku powstała osada kurzacka związana z kowarskim ośrodkiem górniczym. W późniejszym okresie zamieszkali tu pasterze, których domy służyły czasem jako schrony dla turystów. W 1870 roku powstało tu schronisko Schlingelbaude, a następnie w zachodniej części Polany, przy skałkach Kotkach, zabudowania zwane Hasenbaude. Na Polanie znajdowało się jeszcze trzecie schronisko, Futor, opuszczone w 1954 roku. Schronisko im. Bronka Czecha (dawne Schlingelbaude) spłonęło w 1966 roku. Powyżej nad Kotłem Wielkiego Stawu (na lewo od dobrze widocznej skały zwanej Słonecznik) stało kolejne schronisko, Księcia Henryka Pobożnego, które spłonęło w 1947 roku.
Z Polany skręcamy w lewo dość łagodną drogą, aby po chwili, między mostkami na Białym Potoku i Łomnicy, skręcić szlakiem niebieskim w prawo, kamienistą wąską drogą. / Uwaga! W okresie zimowym oraz wczesnowiosennym z powodu zagrożenia lawinowego dalsze przejście tego odcinka jest niemożliwe. Korzystamy z wariantu zimowego drogą jezdną do Samotni, zgodnie z informacjami na drodze/. Niedługo, po trudnym odcinku, dochodzimy do miejsca, w którym możemy przejść mostkiem przez Łomnicę do Domku Myśliwskiego (1140 m n.p.m.).
U wylotu Kotła Małego Stawu, około 1924 roku, właściciel tutejszych lasów, hrabia von Schaffgotsch, wybudował Domek Myśliwski. Obecny właściciel, Karkonoski Park Narodowy, wykorzystuje obiekt jako ośrodek edukacyjny.
Dalsze przejście jest w miarę płaskie, a widoki ze szlaku (w prawo na strome ściany kotła, po lewej na meandry Łomnicy oraz w oddali na schronisko PTTK Strzechę Akademicką) są piękne. Po chwili docieramy do Małego Stawu, a następnie do schroniska PTTK Samotnia im. Waldemara Siemaszki (1195 m n.p.m.).
Mały Staw to naturalne górskie jezioro o wym. 253m x 179m i głębokości 7,3m. Jest to rezerwat ścisły, w którym żyje m.in. reliktowy ślimak - wirek słodkowodny. W końcu XIX wieku pełnił rolę magazynu lodu, z którego pozyskiwano do 2500 ton lodu rocznie.
Pierwsza wzmianka o budynku nad brzegiem stawu pochodzi z 1670 roku. Obecny budynek zaczęto budować w latach 70 - tych XIX wieku. Gruntowne przebudowy i rozbudowy miały miejsce w latach 1922-23, 1934 i 1956. Obecnie w schronisku mieści się również Szkoła Górska. Co roku, w okresie wiosennym, odbywają się tu zawody narciarskie „Memoriał Waldemara Siemaszki” i „O Puchar Samotni”, a we wrześniu Marszobieg „Lawina”.
Od Samotni podchodzimy niebieskim szlakiem, obok punktu widokowego, do schroniska PTTK Strzecha Akademicka (1258 m n.p.m.).
Schronisko znajduje się na Polanie Złotówka, na której już od początków XVII wieku znajdowały się zabudowania, prawdopodobnie pasterskie budy. Od XVIII wieku tutejsze schronisko było najpopularniejsze w całych Karkonoszach. Obecny budynek powstał w latach 1906 i 1912. Dzisiaj jest to największe schronisko w Polskich Karkonoszach. Posiada ok. 160 miejsc w 56 pokojach.
Dalsza droga przebiega na początku stromą, szeroką i wybrukowana drogą. Po dłuższym czasie wychodzimy na Główny Grzbiet Karkonoszy w miejscu Spalonej Strażnicy. Dołączamy tu do szlaku czerwonego. Pod naszymi nogami możemy dostrzec nietypowe wykonanie drogi górskiej tzw. trylinką oraz betonowymi krawężnikami. Po chwili schodzimy na Równię pod Śnieżką.
Rozległe spłaszczenie posiada unikatowe walory przyrodnicze i krajobrazowe. Jego sporą część stanowi torfowisko wysokie o głębokości sięgającej 50 m. Tu znajduje się wododział Morza Północnego: Upa i Biała Łaba oraz Morza Bałtyckiego: Łomnica i Łomniczka.
Przechodzimy dalej mijając po lewej stronie schronisko Dom Śląski (1400 m n.p.m.). Na rozwidleniu szlaków wybieramy niebieski prowadzący Drogą Jubileuszową w miarę łagodnie trawersującą Śnieżkę.
Droga którą idziemy powstała w 1905 roku w Jubileusz 25 lecia Towarzystwa (RGV). Była dużym osiągnięciem technicznym i do dzisiaj służy jako jedyna droga dojazdowa na Śnieżkę.
Po dłuższej chwili szlak niebieski skręca w lewo w dół, a my kierujemy się już bez znaków drogą, przez terytorium Czeskiej Republiki, do bliskiego już wierzchołka Śnieżki (1602 m n.p.m.).