-
Cyrkland
-
Sztolnie w Kowarach
-
Western City
-
Park Miniatur

-
Zalew w Sosnówce

-
Muzeum G. Hauptmanna

-
Muzeum Karkonoskie

-
Zamek Bolków

-
Muzeum Wojska Polskiego

-
Muzeum Przyrodnicze

-
Pałac Staniszów

-
Zamek Chojnik

-
Pałac w Ciszycy

-
Pałac Schaffgotschów

-
Pałac Paulinum w Jeleniej Górze
-
Teatr Nasz

-
Pałac w Karpnikach

-
Dom Gwarków

-
Książęca wieża

-
Dwór w Czernicy

-
Dinopark
-
Huta Szkła Kryształowego Julia w Piechowicach
Karczem nazywanych domami gwarków zbudowano we wsi sześć. Jedyna, która przetrwała w Jeżowie Sudeckim do dzisiaj, została wzniesiona w 1601 r. Wszystkie kazała wystawić rada miejska Jeleniej Góry od 1506 r. będąca właścicielem wsi. Dodajmy, że wsi nie byle jakiej, bo jednej z najstarszych w okolicach miasta, której istnienie udokumentowane jest już w 1299 r. Wiadomo, że w połowie XIV w. książę Bolko II sprowadził do niej górników z Saksonii, sprowadził zapewne nie bez przyczyny. W czasie kiedy Jeżów Sudecki został zakupiony przez radę miejską Jeleniej Góry, odkryto w miejscowości złoża rud złota i srebra. Rada postanowiła jednak nie inwestować w działalność wydobywczą własnych środków, lecz wydzierżawić teren znającym się na rzeczy górnikom... z Saksonii. Miejscowym bardzo się to nie spodobało. Zdaje się, że ich niechęć do obcych w ogóle splotła się z pragnieniem wydzierania ziemi "na dziko", w niekontrolowany sposób jej szlachetnych skarbów. Skoro wolno było to robić jedynie nowym przybyszom, nieustannie dochodziło do swarów, bójek i zaczepek. Co rusz, nie wiadomo kto, nie wiadomo kiedy niszczył jakiś szyb górniczy. Ktoś dawał saksońskiemu gwarkowi po nosie, ktoś kradł mu narzędzia, ktoś nie zezwalał mu wejść do gospody po całym dniu ciężkiej pracy. W tej sytuacji, rada miejska Jeleniej Góry zdecydowała się na wzniesienie we wsi kilku karczem specjalnie dla saksońskich gwarków.
Budynek zachowany w Jeżowie Sudeckim, usytuowany jest w pobliżu dawnych szybów górniczych. Rolę karczmy pełnił przypuszczalnie do upadku górnictwa na Śląsku po wojnie trzydziestoletniej. Potem został zaadoptowany na stodołę i budynek gospodarczy dla domu mieszkalnego, wystawionego przy nim w XVIII stuleciu. Wzniesiony jest na planie prostokąta, w konstrukcji słupowej. Wspiera się na wysokiej, kamiennej podmurówce, ma 2 kondygnacje, dwuspadowy dach pierwotnie kryty słomą, w latach 60 XX w. zastąpioną przez gont. Łatwo jest go rozpoznać po zachowanej na jego elewacji dekoracji sgraffitowej, ganku na wysokości pierwszego piętra oraz niestety fatalnym stanie technicznym.
Tekst: Sandra Nejranowska-Bialka